Akord bezimiennych krawędzi nie zbiera tonów w pełne brzmienie. Trwa jako kilka osłabionych obrzeży, ustawionych przy bladym podłożu i pozbawionych pierwszego imienia. Krawędź nie wyznacza twardego zamknięcia. Jest raczej miejscem rozrzedzenia, cienką granicą między tonem i jego osłabionym tłem. Eter nie ma tu postaci przestrzeni ani substancji. Oznacza lekkie rozproszenie obecności, w którym nazwa zachowuje cień, ale traci nacisk. Jedna krawędź może być sucha, druga jaśniejsza, trzecia prawie niewidoczna. Wszystkie pozostają blisko siebie, bez mocnego środka i bez przejścia w obraz.
Bezimienność nie usuwa krawędzi, tylko odbiera jej pełny podpis. Obrzeże nadal trwa, lecz nie dostaje nazwy zdolnej zamknąć jego położenie. W takim stanie akord jest cichy, rozłożony i nierówny tylko w małym stopniu. Składowe nie łączą się w jeden znak. Każda zatrzymuje własny odcinek przy tle, własny brak ostrości i własną odległość od środka, który nie zostaje wskazany. Tło nie przejmuje tych składowych. Przyjmuje je jako blade naciski, krótkie miejsca po brzmieniu i lekkie ubytki przy granicy. Zapis pozostaje spokojny, oszczędny i odporny na pełne dopowiedzenie.
Eter tła ma ton rozrzedzony. Nie podnosi nazw, nie obniża ich gwałtownie i nie nadaje im kierunku. Działa przez samo osłabienie ciężaru. Krawędź osadzona w takim tle staje się mniej pewna, bardziej miękka i pozbawiona własnego centrum. Akord zachowuje ją jako część większego brzmienia, ale bez złączenia w pełną całość. Jedna składowa zostaje przy bladym paśmie, druga przy suchym prześwicie, trzecia przy punkcie bez imienia. Różnice wynikają z małego rozstawienia, z cienkiego napięcia i z braku twardej nazwy. Całość utrzymuje neutralny rytm pojęć, bez sceny i bez zewnętrznej sprawy.
Tło nie jest miejscem pustym. Ma własny niski ciężar, bo przechowuje krawędzie bez pełnego brzmienia. W jego pobliżu akord staje się bardziej przygaszony, a każda składowa otrzymuje mniej światła. Nie znika jednak całkowicie. Zostaje jako cienka różnica wobec następnej składowej, jako obrzeże bez podpisu albo jako osad po tonie, który nie wraca do pełni. Bezimienna granica może trwać długo, jeśli nie zostanie podniesiona do ostrego znaku. Właśnie w tym zawieszeniu powstaje jej ciężar. Nie przez nazwę, nie przez kształt, lecz przez ciche oddzielenie od tła.
Krawędzie eteru mają miękki przebieg, ale nie przechodzą w rozmycie całkowite. Każda zachowuje odrobinę oporu, wystarczającą do odróżnienia jednego tonu od drugiego. Akord nie potrzebuje mocnego wspólnego źródła. Wystarcza kilka bliskich obrzeży, kilka przygaszonych składowych i tło, które nie staje się puste. Jedna krawędź może być niemal równa z podłożem, druga bardziej szorstka, trzecia przesunięta ku bezimiennemu prześwitowi. Rejestr zostawia je w spokojnym sąsiedztwie. Nie ma kulminacji ani rozstrzygnięcia. Jest tylko niska zgoda między rozproszeniem, cieniem i osłabionym brzmieniem.
Końcowy ton zostaje rozrzedzony, niski i bez twardego zamknięcia. Akord nie odzyskuje pełnej zgodności, krawędzie nie dostają imion, a tło nie przejmuje całego brzmienia. Zostają blade obrzeża, cienkie odcięcia, lekkie osady i spokojne różnice między składowymi bez pełnego środka. Jedna reszta trwa przy eterze, druga przy bezimiennej granicy, trzecia przy tle pozbawionym mocnego nacisku. Całość zachowuje neutralny obieg nazw, bez obrazu, bez przykładu i bez zewnętrznego tła poza własnym bladym podłożem. Ostatnia krawędź pozostaje czytelna przez brak imienia i przez cichy ciężar po tonie.