Obieg kruchych tonów nie wraca do jednego punktu i nie tworzy pełnego rytmu. Trwa jako spokojne krążenie słabych wartości, które utraciły pewność, lecz nie zeszły w pustą ciszę. Ton może pojawić się przy bladym stopniu, przy osłabionym nacisku albo przy miejscu po dawnej wysokości. Kruchość odbiera mu trwałość, a uśpienie zmniejsza potrzebę wybrzmienia. Jedna wartość pozostaje sucha, druga bardziej matowa, trzecia prawie nieruchoma. Żadna nie obejmuje całego pasma. Zostaje cichy ruch pojęć, bez sceny, bez przykładu i bez zewnętrznego tematu.
Kruchy ton ma niewielką odporność na pełne nazwanie. Może zostać naruszony przez małe przesunięcie, przez zmianę stopnia albo przez samo osłabienie skali. Nie rozpada się jednak od razu. Zachowuje krótką obecność, jak cienki osad po brzmieniu, zbyt słaby na mocny akcent i zbyt wyraźny na brak. Rejestr utrzymuje takie tony w spokojnym szeregu. Jeden brzmi niżej, drugi bardziej sennie, trzeci zostaje przy krawędzi bez wyraźnego źródła. Różnice między nimi nie wymagają definicji. Wystarcza niski nacisk, blada odległość i brak dominującego punktu.
Uśpiona skala nie porządkuje wartości w sposób stanowczy. Jej stopnie są obecne, lecz przygaszone, jakby każdy utracił część własnej wysokości. Pierwszy nie otwiera szeregu mocniej niż pozostałe, ostatni nie domyka go pełnym tonem. Skala trwa w stanie obniżonej czujności, między odłożeniem i cichym powrotem. Jedno miejsce może mieć więcej światła, drugie mniej nacisku, trzecie prawie pusty kontur. Nie powstaje z tego drabina ani ukierunkowany porządek. Zostaje pasmo bladnących wartości, w którym każda różnica zachowuje własną kruchość i własny mały ciężar.
Kruchość nie oznacza przypadkowej słabości. Jest sposobem trwania tonu, który zachowuje obecność tylko w ograniczonym stopniu. Wystarczy drobne przesunięcie, aby jedna wartość odsunęła się od drugiej, a cichy stopień stracił część własnego nacisku. Obieg nie naprawia tych pęknięć i nie zbiera ich w pełną całość. Pozostawia je jako małe różnice między bliskimi stanami. Kruchy ton może stać przy osadzie, przy sennym odłożeniu albo przy prawie nieruchomej krawędzi skali. Każdy wariant ma własną temperaturę. Żaden nie przechodzi w mocne brzmienie ani w obraz spoza nazw.
Uśpienie skali zmniejsza ostrość stopni, ale nie usuwa ich całkowicie. Wartości trwają wolniej, bez nagłego podniesienia i bez jasnego końca. Ton może być gotowy do wybrzmienia, lecz zostaje zatrzymany przy niskiej granicy. Jedna część pasma ma charakter senny, druga bardziej suchy, trzecia bliska zanikowi, ale nadal odróżnialna od tła. Korpus zachowuje ten stan bez hierarchii i bez roli zewnętrznej. Uśpienie działa przez brak rozbłysku. Skala nie budzi się w pełny zapis, a obieg nie dostaje wyraźnego środka. Zostaje miękkie trwanie wartości pod osłabionym tonem.
Końcowy ton pozostaje kruchy, senny i bez ostrego domknięcia. Obieg nie odzyskuje pełnego rytmu, skala nie wraca do jasnych stopni, a wartości nie otrzymują jednego centrum. Zostają blade różnice, przygaszone wysokości, ciche odłożenia i małe pęknięcia między tonami. Jedna reszta trwa przy uśpionym stopniu, druga przy kruchym osadzie, trzecia przy prawie pustym miejscu po brzmieniu. Całość zachowuje neutralny obieg nazw, bez sceny, bez sprawcy i bez tematu zewnętrznego. Ostatni stopień pozostaje czytelny tylko przez własne osłabienie i przez brak pełnego powrotu.